«

»

Τα μαγικά χέρια της Ανδριανής

Η Ανδριανή Γαλάνη είναι η κοπέλα που έχει μαγέψει πολλές γυναίκες με την δουλειά της. Και μας μιλάει γα το ξεκίνημά της.
Από πολύ μικρή ηλικία μου άρεσαν τα καλλυντικά και ειδικά ο καλλωπισμός και αυτό εκδηλωνόταν κυρίως πάνω στις κούκλες μου όταν έπαιζα. Μεγαλώνοντας διαπίστωσα στο μάθημα ζωγραφικής στο σχολείο ότι ήμουν πολύ καλή στη σκίαση,όταν ζωγράφιζα σε μια κόλλα χαρτί θυμάμαι πως κάθε φορά που είχα ελεύθερο χρόνο μου άρεσε να βλέπω ένα σχέδιο κι να το σκιαγραφώ στο δικό μου μπλοκ ζωγραφικής. Μεγαλώνοντας άρχισα να ψάχνομαι όσον αφορά τον τομέα του μακιγιάζ καθώς μου άρεσε τόσο πολύ και αγόραζα αρκετά συχνά διάφορα καλλυντικά τα οποία χρησιμοποιούσα πάνω μου όπως ήθελα και ας ήταν για συγκεκριμένη χρήση. Έπειτα, τελειώνοντας το σχολείο ήθελα να ασχοληθώ καθαρά με το χώρο της ομορφιάς και κυρίως το μακιγιάζ. Έφυγα για Αθήνα και έψαξα πολύ για την πιο κατάλληλη σχολή. Επισκέφθηκα αρκετές αλλά στο τέλος με κέρδισε η σχολή του κυρίου Freddy ο οποίος με τη φιλοσοφία που είχε στο να διδάσκει σε έκανε να αγαπήσεις αυτό για το οποίο πρόκειται να σπουδάσεις στη σχολή του. Αυτός ο δάσκαλος με την σωστή εκπαίδευση στο επαγγελματικό και θεατρικό μακιγιάζ μου έκανε το καλύτερο δώρο. Με ώθησε σε πολλά πράγματα κατά την διάρκεια των σπουδών μου όπως το να βάφω μοντέλα για διάφορα fashion show και φωτογραφίσεις. Τελειώνοντας την φοίτησή μου, μου ζήτησε να μείνω στην Αθήνα για να συνεχίζω ως επαγγελματίας πλέον είτε μαζί του, είτε σε διάφορες δουλειές που θα μου ανέθετε ο ίδιος. Αρνήθηκα την πρότασή του δυστυχώς, γιατί η Αθήνα με φόβιζε σαν πόλη. Όταν επέστρεψα στην Πάτρα ένιωθα ότι έπεσα από τα ψηλά στα χαμηλά, δεν σταμάτησα να ψάχνω για δουλειά γιατί ένιωθα ότι ήμουν έτοιμη να παλέψω για την δουλειά που αγαπάω. Κάποιοι με θεωρούσαν άπειρη λόγο που ήμουν μικρή. Ξεκίνησα από τα χαμηλά χωρίς αμοιβή να δουλεύω, έπειτα όμως άρχισε να εξελίσσεται η δουλειά μου όσο αφορά το μακιγιάζ και έβλεπα πολύ κόσμο που την εκτιμούσε, έτσι λοιπόν ξεκίνησα να χτίζω το δικό μου πελατολόγιο και σαφώς να δουλεύω κανονικά επιτέλους πάνω σε αυτό που αγαπώ. Λατρεύω το γεγονός ότι έρχονται πολλές γυναίκες να της βάφω και πάντα με συγχαίρουν για το αποτέλεσμα, γιατί διαπιστώνω ότι αξίζει αυτό που κάνω και έτσι αγαπώ την δουλειά μου ακόμα περισσότερο. Η γυναίκα είναι ένα πολύ δύσκολο ον και αυτό το διαπιστώνω πρώτα από τον εαυτό μου καθώς είμαι και εγώ δύσκολη και απαιτητική σε ότι πρόκειται να πληρώσω για να με ικανοποιήσει. Πλέον έχω μάθει να “διαβάζω” κάθε πρόσωπο και να γνωρίζω τι πρέπει να αναδείξω και τι να κρύψω με το μακιγιάζ μου. Ο θεατρικός τομέας του μακιγιάζ είναι κάτι που με κάνει τόσο πολύ να χαίρομαι και να ηρεμώ παράλληλα, εφόσον μπορώ να δώσω ότι μορφή θέλω σε όποιο πρόσωπο θέλω χωρίς να με περιορίσει κάτι. Τα πρόσωπα είναι πλέον το προσωπικό μου – επαγγελματικό μπλοκ που είχα την τάση να κρατώ από μικρή. Κι ευτυχώς καταλαβαίνω της ανάγκες που έχει κάθε γυναίκα στο πρόσωπό της με αποτέλεσμα να φεύγουν ικανοποιημένες από τα χέρια μου.